هر ساله افرادی زیادی از کشورهای مختلف و در سنین متفاوت برای ادامه ی تحصیل خود به کانادا مهاجرت می کنند. در حال حاضر کانادا از نظر سیستم آموزشی سومین کشور برتر در جهان است. اگر قصد مهاجرت تحصیلی به کانادا را به عنوان دانش آموز دارید، و یا قصد دارید فرزند خود را برای تحصیل در مقاطع پیش از دانشگاه به کانادا بفرستید، خواندن این مطلب حتما به شما توصیه می شود. افرادی که در سنین پایین تر از سن قانونی به کانادا برای تحصیل مهاجرت می کنند باید دارای شرایط ویژه ای باشند. از جمله اینکه والدین و یا سرپرست قانونی آن ها ثابت نماید که در طول اقامت دانش آموز در کانادا، امکانات رفاهی و حمایت های لازم برای او فراهم است. افرادی که پایین تر از 17 سال سن دارند و قصد مهاجرت تحصیلی به کانادا را دارند، می توانند یکی از دو روش زیر را انتخاب نمایند:

والدین و یا سرپرست قانونی آن ها در سفر به کانادا با آن ها همراهی نماید؛ و یا
در کانادا سرپرستی برای آن ها تعیین شود که به آن Custodian می گویند.
این قانون برای دانش آموزانی که قصد تحصیل در مدارس شبانه روزی را دارند نیز صادق است.

کاستودین شیپ چیست؟

کاستودین فردی بالغ (بالای 18 یا 19 سال بسته به استان محل زندگی) است که شهروند کانادا بوده و یا اقامت دائم این کشور را دارد و از دانش آموز در طول اقامتش در کانادا و تا زمانی که به سن قانونی نرسیده مراقبت و حمایت خواهد کرد. این فرد می تواند از اعضای خانواده، دوستان یا حتی شرکای تجاری باشد، و یا در صورتی که هیچ آشنایی در کانادا نداشته باشید که قادر به انجام این کار باشد یا شرایط آن را داشته باشد، می توانید از سایت های مربوط به این کار یا مدرسه ای که برای فرزندتان در نظر گرفته اید برای یافتن فرد مناسب اقدام نمایید. درواقع کاستودین باید به اندازه ی سرپرست قانونی، از دانش آموز مراقبت به عمل بیاورد. این مراقبت ها و حمایت ها شامل حمایت های اجتماعی و مالی نیز می شود. همچنین در صورت بروز مسائل اورژانسی باید به راحتی قابل دسترسی باشند. برای افراد 17 سال و بالا تر تعیین کاستودین اجباری نیست، اما ممکن است آفیسر پرونده در شرایطی و برای افراد خاصی درخواست تعیین کاستودین بدهد. برای تعیین کاستودین باید همراه با اپلیکیشن درخواست مجوز تحصیل، فرم مخصوص اظهار نامه ی کاستودین شیپ (Custodianship Declaration form) نیز ارسال گردد. دو صفحه ی این فرم ممکن است مشابه به نظر برسند، اما صفحه ی اول باید به امضای کاستودین و مرجع قانونی (Notarized) رسیده و صفحه ی دوم باید امضای والدین یا سرپرست قانونی دانش آموز و دفتر اسناد رسمی در ایران را داشته باشد. مرجع قانونی در کانادا می تواند وکیل سرتیفای شده باشد.

 

شرایط کلی ویزای همراه دانش آموزی کانادا یا گاردین شیپ

افراد زیر سن قانونی که قصد تحصیل در کانادا را دارند، باید پیش از ورود به کانادا برای مجوز تحصیل یا همان Study Permit اپلای نمایند. اگر این افراد همراه والدین خود یا یکی از آن ها که از قبل مجوز تحصیل در کانادا را دارند به این کشور سفر می کنند نیز همچنان باید برای مجوز تحصیل خودشان اقدام شود، اما در این صورت نیازی نیست در زمان اپلای برای مجوز تحصیل، نامه ی پذیرش از مدرسه را ارائه دهند. اما در مورد ویزای همراه دانش آموز که به ویزای گاردین شیپ نیز معروف است، یکی از والدین، یعنی پدر “یا” مادر می توانند او را در زمان تحصیل در کانادا همراهی کنند. پس امکان اینکه پدر و مادر هردو برای ویزای همراه دانش آموزی اقدام کنند وجود ندارد. البته باید اشاره کنیم که چیزی به نام ویزای همراه دانش آموزی وجود ندارد و به سرپرست دانش آموز وبزای توریستی یا همان Temporary Resident Visa تعلق خواهد گرفت. مدت اعتبار این ویزا حداقل 6 ماه است که تا پایان تحصیلات دانش آموز قابل تمدید است. ویزای همراه دانش آموزی با ویزای همراه دانشجویی کانادا تفاوت های زیادی دارد و همانطور که گفته شد در واقع یک ویزای توریستی است، اما اگر پدر یا مادری که همراه فرزند خود به کانادا رفته است نوع ویزای خود را از توریستی به کار یا تحصیلی تغییر دهد، امکان دریافت ویزا برای سایر افراد خانواده نیز به سادگی مهیا خواهد شد. همانند سایر ویزا ها، داشتن تمکن مالی شرط مهمی در دریافت این ویزا می باشد. از آنجایی که فرد متقاضی ویزای همراه (پدر یا مادر یا سرپرست قانونی) باید هزینه های خود و دانش آموز را در دوران تحصیلش در کانادا تامین نماید، مبلغی مه باید در حساب فرد متقاضی باشد و همینطور مدارک مالی که به سفارت ارائه می دهد طبیعتا باید مقادیر مالی بیشتری را نشان دهند. لازم به ذکر است که همراه دانش آموز در کانادا اجازه ی کار ندارد مگر اینکه پیشنهاد کاری از شرکتی در کانادا دریافت کند و کارفرما به طور شخصی برای دریافت مجوز های لازم اقدام نماید.

سن قانونی چه سنی است؟

هر کدام از استان ها و مناطق در کانادا به طور مجزا سن قانونی را تعیین می کنند. هر فردی که پایین تر از آن سن را داشته باشد بالغ محسوب نشده و به اصطلاح Minor Child یا همان فرد زیر سن قانونی می باشد.

در آلبرتا، مانیتوبا، انتاریو، جزیره ی پرنس ادوارد، کبک و ساسکاچوان سن قانونی 18 سال و در بریتیش کلمبیا، نیوبرانزویک، نیوفاندلند و لابرادور، قلمروی شمال غربی، نواسکوژیا، نوناووت و یوکان سن قانونی 19 سال تعریف شده است.

پیشنهاد سردبیر زانکو