کشور چین که با نام جمهوری خلق چین معروف است، کشوری پهناور در آسیای شرقی و پرجمعیت ترین کشور جهان به حساب می‌آیند.

آشنایی با کشور چین

دره رودخانه زرد را مهد تمدن چین می دانند. سلسله ژیا نخستین دودمان این کشور باستانی است. هر چند تا به امروز هیچ مدرکی مبنی بر اثبات وجود چنین سلسله ای پیدا نشده، اما شواهد باستان شناسی نشان از رشد و شکوفایی تمدن چینی در اوایل عصر به وسیله سلسله این قدمتمد دارندسلسه شانگ نخستین سلسله تایید شده چین است. سلسله ژو نیز  طولانی ترین سلسه حاکم در تاریخ چین بود که حدود ۸۰۰ سال در این کشور حکمرانی کرد.

جمهوری خلق چین، کشوری با نزدیک به ۱.۴ میلیارد نفر جمعیت یعنی ۱۹ درصد جمعیت جهان پرجمعیت‌ترین کشور جهان است. چین با مساحت ۹.۵ میلیون کیلومتر مربع، تقریبا برابر مساحت ایالات متحده آمریکا و ۶ برابر مساحت ایران، یکی از کشورهای جنوب و جنوب‌شرقی آسیاست که به سبب تاریخ کهن و باستانی و گستردگی سرزمینی و در نتیجه تنوع فرهنگی و آب و هوایی یکی از اصلی‌ترین مقاصد جهانگردان در صنعت گردشگری جهان محسوب می‌شود بطوریکه پس از آغاز اصلاحات اقتصادی دولت کمونیست چین در دهه ۷۰ و رفع ممنوعیت سفر اتباع خارجی به آن و با سرمایه‌گذاری‌های گسترده در صنعت هتل‌داری و حمل و نقل و سایر زیرساخت‌های جهانگردی، صنعت توریسم به سرعت رشد کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۱، چین سومین کشور پربازدید جهان با ۵۶ میلیون نفر گردشگر گردید.
برآوردها نشان می‌دهد درآمد چین از صنعت توریسم به بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۲ رسیده باشد و هرساله نیز بر مقدار آن افزوده می‌شود.

اطلاعات کلی کشور چین

  • پایتخت چین: پکن
  • نوع حکومت: دولت سوسیالیستی تک حزبی
  • واحد پول: یوان( CNY)
  • مساحت: ۹.۵۹۶.۹۶۰ کیلومتر مربع
  • جمعیت: ۱.۳۸۰ میلیارد نفر(۲۰۱۶)
  • زبان: ماندارین، وو، کانتونی، مین دونگ، مین نان، هکا، شیانگ، گن
  • دین: بودایی، تائوییسم، کنفوسیوس گرایی
  • کد کشور: ۸۶+

تاریخچه چین

نوشتن از تاریخ تمدنی ۷ هزار ساله و خلاصه کردن آن در یک یا دو بند بسیار سخت و مشکل است. با این حال بد نیست مختصری از تاریخ غنی و پراُفت و خیز این کشور بزرگ را بدانیم.  چین سرزمینی وسیع با مردمانی سخت‌کوش است که جزء معدود تمدن‌های پایدار بشریت بوده‌اند بطوریکه همچون پنج هزار سال پیش، اکنون نیز در حاشیه رودهای مهم این سرزمین همچون رود زرد به کشاورزی می‌پردازند اگرچه تمدن‌های موجود در حاشیه این رودها بارها به سبب طغیان‌ها و سیلاب‌های گسترده نابود گشته‌اند اما شرایط مناسب زیستی سبب شده تا دوباره انسان‌ها را برای سکونت جذب خود کنند. البته بتدریج مهندسان چینی راه‌های مهار سیلاب را فراگرفته و توانستند بر این بلای طبیعی فائق آمده و امپراطوری‌های بزرگ و قدرتمندی را سامان دهند.
در عصر برنز که دوران اوج هنری چین باستان به حساب می‌آید، کشاورزی شورشی توانست امپراطوری ستمگر «شیا» را سرنگون کرده و سلطنت «شانگ»‌ها را بنیان دهد. در ادامه‌ی تاریخ رشد هنر و صنعت تحت حکومت این سلسله، آنها را معروف کرد اما حکومت شانگ‌ها نیز دیری نپایید که سرنگون شد چراکه توسط قبیله‌ی «جو» از بین رفته و بدین ترتیب امپراطوری «جو» که طولانی‌ترین دوران حکومت چین را داراست، بر سر کار آمد. تولد و مرگ کنفسیوس، حکیم بزرگ چینی در این دوران اتفاق افتاد.
بتدریج با تضعیف سلسله «جو»، سلسله «چه‌این» شروع به شکست دادن دولت‌های محلی کشور و غلبه بر دولت مرکزی نموده و توانست امپراطوری خود را بر کل کشور بگستراند. دیوار بزرگ چین و همینطور خط و پول واحد چین و نیز جاده بزرگ ۹۰۰ کیلومتری این کشور یادگار این دوران است.

یکی از معروف‌ترین امپراطوری‌های چین باستان، قطعا سلسله قدرتمند و پرآوازه‌ی «هان» است که ساخت جاده‌ی معروف ابریشم به طول ۱۳ هزار کیلومتر از یادگارهای آن دوران به شمار می‌رود. این سلسله با تبادل بازرگانی و فرهنگی با کشورهای قدرتمند منطقه همچون هند بتدریج به کشورهای غربی متمایل شده و فرستادگانی را به کشورهای غربی فرستاد. در قرن نوزدهم اما بتدریج دولت مرکزی تضعیف گشته و زمینه شورش‌های منطقه‌ای فراهم گردید.
دخالت کشورهایی همچون بریتانیا و دیگر دول استعمارگر غربی در امور داخلی چین بتدریج بر وخامت این اوضاع می‌افزود تا اینکه در سال ۱۹۱۱ انقلابی بدست ملی‌گرایان رخ داده و آخرین سلسله‌ی پادشاهی در چین منقرض گردید. البته حکومت ملی‌گرایان نیز دیری چند نپایید چرا که مدام توسط مخالفینی چون حزب کمونیست و متحد ایدئولوژیکش یعنی اتحاد جماهیر شوروی اسبق تهدید می‌شد. پس از حمله ژاپن و تسخیر پکن، کل نیروهای کمونیست و ملی‌گرا متحد شدند تا دوباره چین را آزاد سازند و بالاخره توانستند ژاپنی‌ها را طی جنگ‌های فاجعه‌باری شکست دهند اما پس از این پیروزی ملی‌گراها به ریاست چیانگ و کمونیست‌ها به ریاست مائو باردیگر به فکر تشکیل حکومت و در اختیار گرفتن قدرت افتادند. طی این تغییر و تحولات سرانجام مائو توانست در پکن اعلام جمهوری کرده و همینطور ملی‌گراها را به تایوان فعلی فراری دهد. بدین ترتیب در تایوان دولت مستقلی تشکیل گردید که تا این زمان نیز اختلافات شدیدی با دولت مرکزی چین دارد و خود را کشور مستقلی می‌داند.
مائو تسه تونگ که تئوریسین مکتب مائویسم نیز محسوب می‌شد، یکی از تأثیرگذارترین شخصیت‌های سیاسی دنیا در قرن بیستم است. از مهم‌ترین اقدامات وی میتوان به مصادره همه زمین‌های کشاورزی چین در سال ۱۹۵۸ و تقسیم‌بندی آنها به ۲۶ هزار واحد اشتراکی و انقلاب فرهنگی در سال ۱۹۶۶ اشاره نمود که طی آنها بیش از ۳۸ میلیون چینی در اثر قحطی و گرسنگی و نیز سرکوب توسط ارتش جان خود را از دست دادند. مرگ مائو و نارضایتی‌های گسترده سبب تمایل تدریجی چین به غرب و دوری این کشور - حداقل از نظر سیاست‌های اقتصادی - از اصول کمونیسم گردیده و درهای این کشور را به تکنولوژی و پیشرفت افتصادی باز نمود.
از دیگر اتفاقات غم‌انگیز بعد از دوران مائو می‌توان به قتل عام دانشجویان معترض طی تظاهرات سیاسی در جون ۱۹۸۹ در میدان تیان‌آن‌مین اشاره نمود که هنوز هم در اذهان بسیاری از مردم جهان به تلخی باقی‌مانده است.

طبیعت و جغرافیا چین

جمهوری خلق چین دومین کشور پهناور جهان پس از روسیه است که دارای مرز مشترک با حدود ۱۵ کشور (بدون احتساب ماکائو و هنگ کنگ) می‌باشد که در این میان هند با بیش از سه هزار کیلومتر بیشترین و ماکائو با ۳۴۰ متر کمترین مرزهای مشترک را دارا هستند. این کشور از شمال با روسیه، مغولستان، قزاقستان و قرقیزستان، از جنوب با ویتنام، لائوس، هند، نپال و بوتان، از غرب با کشورهای همسایه ایران یعنی افغانستان و پاکستان و همینطور تاجیکستان هم مرز بوده و از شرق نیز دارای خط ساحلی گسترده در کناره دریاهای زرد و چین است.

آب و هوای این کشور با توجه به وسعت بسیار زیاد آن در مناطق مختلف متغیر است بطوریکه در قسمت شرقی و در سواحل آن به سبب خاک حاصلخیز، آب و هوای مساعد کشاورزی و همینطور رونق تجارت و گردشگری، شاهد جمعیتی فشرده هستیم و بالعکس در مناطق غربی و شمالی به سبب وجود کوهستان‌های صعب العبور و هوای سرد و خشک، تراکم جمعیت کمتری وجود دارد.
تبت نیز به سبب ارتفاع بسیار و دوری از دریا، آب و هوایی خشک و سرد دارد و خاکش برای کشاورزی مساعد نیست.
از مهمترین عوارض طبیعی این کشور می‌توان به سلسله کوه‌های هیمالیا از جمله اورست در جنوب غربی چین و مرز این کشور و نیز بیابان «گوبی» به عنوان پنجمین بیابان بزرگ دنیا اشاره نمود. رودهای زرد و یانگ‌تسه نیز دو رود بزرگ جاری در این کشور هستند که قدمتی تاریخی داشته و نقش مهمی در تاریخ تمدن چین ایفا می‌کنند.

کشور های همسایه چین

چین با دریای زرد، خلیج کره، دریای چین شرقی، دریای چین جنوبی و در مجموع با ۱۴ کشور مرز مشترک دارد. افغانستان، پاکستان، هند، نپال، بوتان، میانمار، لائوس و ویتنام همسایگان جنوبی؛ تاجیکستان، قزاقستان و قرقیزستان همسایگان غربی؛ روسیه و مغولستان همسایگان شمالی؛ کره شمالی همسایه شرقی چین هستند.

مردم و فرهنگ در چین

چین کشوری با فرهنگ ها، زبان ها و سنن متنوع است. این کشور از منظر اقتصادی نیز بسیار متنوع است. شهرهای اصلی چین شامل پکن، گوانجو و شانگهای، مدرن و ثروتمند هستند. با وجود این که تنها ۱۰% از زمین های چین مزروعی هستند، حدود نیمی از مردم کشور چین در روستاها زندگی می کنند. صدها میلیون نفر از ساکنان روستایی به شغل مزرعه داری و دامداری مشغولند. در مجموع مردم نواحی جنوبی و شرقی ساحلی نسبت به مردم داخل ومرکز کشور ثروتمندتر هستند. نواحی شمالی و جنوب غربی چین کمتر توسعه یافته است.

با توجه به ابعاد پهناور کشور چین، این کشور از منظر فرهنگی نیز بسیار متنوع است. حدود ۵۶ گروه نژادی شناخته شده به طور رسمی در این کشور وجود دارد. البته بیش از ۹۰ درصد مردم چین از گروه نژادی هان هستند و مابقی از ۵۵ گروه دیگر هستند.


فرهنگ عمومی مردم چین ترکیبی از خرده فرهنگ‌های متنوعی است که در این کشور پهناور رشد کرده‌اند اما پس از تاسیس جمهوری کمونیستی و سیاست یکسان سازی فرهنگی، بسیاری از آداب و سنن قدیمی بتدریج به دست فراموش سپرده شد. مرگ مائو و آغاز اصلاحات اقتصادی و نگاه به غرب پکن نیز سبب ترویج مصرف گرایی بین مردم غالبا فقیر این کشور شده است.
چین در حقیقت اتحادی از ۵۶ نژاد و فرهنگ‌های مختلف است که در سرتاسر این سرزمین پهناور، گسترده شده‌اند اگرچه بیش از نود درصد جمعیت این کشور از نژاد «هان» هستند ولی سایر نژادها نیز نقش پررنگی در این کشور بازی می‌کنند. بسیاری از مردم نژاد هان در اطراف رودخانه یانگ‌تسه و رود زرد سکونت دارند و بزرگترین نژاد زنده دنیا محسوب میشوند.

آب و هوای چین

با توجه به وسعت کشور چین، تنوع آب و هوایی در این کشور بسیار زیاد است. از مناطق گرمسیر در جنوب چین گرفته تا مناطق سردسیر در شمال این کشور وجود دارد. جزیره هاینان تقریبا در وضعیتی جغرافیایی مشابه جامائیکا قرار گرفته است، در حالیکه هاربین که یکی از بزرگترین شهرهای شمالی است، از نظر جغرافیایی با مونترال هم عرض است و هوایی مشابه این شهر دارد. شمال چین چهار فصل است، و تابستان هایی بسیار گرم و زمستان هایی بسیار سرد دارد. جنوب این کشور هوایی متمایل به خنکی دارد و با رطوبت همراه است. اگر به شمال و غرب سفر کنید، آب و هوا خشک تر می شود.در شرق چین ارتفاعات تبت و یا استپ های وسیع و بیابان های گانسو و شین‌ جیانگ قرار دارند.

 

مهم ترین شهرهای چین

چین شهرهای بسیار بزرگ و معروفی دارد. در ادامه به معرفی ۱۰ شهر از مهم ترین شهرهای چین که بسیار مورد اهمیت گردشگران است می پردازیم.

  • پکن: پایتخت و مرکز فرهنگی چین
  • گوانجو: یکی از ثروتمندترین شهرهای جنوب چین
  • گویلین: مقصدی مشهور هم برای گردشگران خارجی با مناظر کوهستانی و حوضه رودخانه
  • هانگژو: شهری زیبا و مرکز عمده صنعت ابریشم
  • کان مینگ: پایتخت یون نان
  • نانجینگ: شهری پرآوازه در تاریخ و فرهنگ با بسیاری از مکان های تاریخی
  • شانگهای: بزرگترین شهر چین و بزرگترین مرکز تجاری این کشور با بسیاری از مراکز خرید که در حاشیه رود قرار دارد.
  • سوژو: معروف به ونیز شرق، شهری باستانی با کانال ها و باغ های معروف واقع در غرب شانگهای
  • شی آن: پایتخت چین باستان، که ۱۰ سلسله امپراطوری چین از جمله هان و تانگ در این شهر حکومت می کردند. انتهای جاده ابریشم به این شهر ختم می شده است. لشکر سفالین مشهور که مربوط به زمان امپراطوری هان می باشد در این شهر قرار دارد.
  • یانگژو: بیش از ۲۵۰۰ قدمت سال دارد و مارکوپولو مدتی در این شهر در قرن سیزدهم زندگی کرده است.

جاذبه های گردشگری چین

جاذبه های گردشگری چین بی نهایت است. این کشور بعد از ایتالیا و اسپانیا، رتبه سوم میراث جهانی یونسکو را کسب کرده است. از مهمترین جاذبه های گردشگری کشور چین می توان به این موارد اشاره کرد:

  • دیوار بزرگ چین: دیواری با طولی بیش از ۸۰۰۰ کیلومتر، این دیوار باستانی برجسته ترین نماد چین است.
  • هاینان: جزیره بهشتی گرمسیری و گردشگری است.
  • طبیعت جیوژایگو: این منطقه به واسطه حضور پانداها و همچنین آبشارهای چند طبقه و دریاچه های رنگارنگش مشهور است.
  • لشان: این منطقه به دلیل رودخانه بزرگش، تندیس بودا که بر روی کوه حکاکی شده است و نزدیکی به کوه امی معروف است.
  • کوه اورست: بزرگترین کوه جهان که مرز بین نپال و تبت است.
  • کوه تای: یکی از پنج کوه مقدس چینی ها است.
  • تبت: به خاطر اکثریت بوداییان تبت و فرهنگ سنتی تبت زبانزد است.
  • تورفان: در ناحیه اسلامی سین کیانگ واقع شده است و انگورها، آب و هوای خشک و فرهنگ اویغور آن معروف است.
  • یونگنگ گروتوس: این منطقه بیش از ۵۰ غار کوهستانی و ۵۰۰۰۰ مجسمه بودا دارد.

پکن: نام رسمی این شهر بیجینگ است. پرجمعیت‌ترین شهر دنیا و پایتخت چین که بعد از شانگهای دومین شهر بزرگ این کشور نیز محسوب می‌شود. مجموعه قصرهای معروف «شهر ممنوعه» در این شهر قرار دارد و بسیاری از گردشگران تنها به قصد دیدار از این مجموعه قصرها به پکن سفر می‌کنند.
شهر ممنوعه، شهرکی در قلب پکن که با دیواری ۱۰ متری و خندقی به عرض ۵۰ متر محصور شده است، تا سال ۱۹۲۴ که بازدید از آن برای عموم آزاد شد، منطقه‌ای ممنوعه محسوب می‌شد. چرا که محل سلطنت ۲۴ امپراطور آخر این کشور تعیین شده بود. این مجموعه‌ی چوبی، مساحتی بیش از ۷۰ هکتار داشته و یک ششم کشفیات تاریخی چین از آن بدست آمده است، فلذا اهمیت تاریخی بسیاری دارد.
شانگهای: بزرگترین شهر چین با جمعیتی بیش از ۲۳ میلیون نفر که مرکز تجاری اقتصادی کشور نیز محسوب می‌گردد. این شهر پربازدید‌ترین شهر کشور در چند دهه اخیر محسوب شده و بواسطه‌ی ساخت و توسعه کارخانجات مختلف، یکی از مرکز اصلی صنایع سنگین منطقه است.
گوآنگ ژو: یا کانتون سومین شهر بزرگ چین با جمعیتی بیش از ۱۲ میلیون نفر که در سال ۲۱۴ قبل از میلاد تأسیس شده و به سبب قرار گرفتن در نزدیکی مرز جنوبی این کشور، یکی از مراکز مهم تبادیل فرهنگی چین محسوب می‌گردد.
گوئی‌لین: شهری پرجمعیت در شمال شرقی چین و کناره رودخانه‌ی «لی» که به سبب طبیعت زیبا و منحصربفرد خود، جزء توریستی‌ترین شهرهای کشور نیز محسوب می‌شود. درختان زیتون این منطقه به سبب طعم و عطر خود شهرت جهانی دارند.
هانگ‌زو: شهری بسیار زیبا در شرق چین که به سبب وجود اماکن تاریخی باشکوه و طبیعت زیبا از نظر توریستی اهمیت بالایی دارد.
کُن‌مینگ: یا « یونان‌فو» شهری در جنوب چین با ارتفاع تقریبا ۲۰۰۰ متری که تابستان‌هایی مطبوع و زمستان‌های سرد داشته و برای گردشگران طبیعت مقصد ایده‌آلی است.
نان‌جینگ: شهری تاریخی و فرهنگی که از نظر تجاری و حمل و نقل مهم بوده و مقبره «مینگ» آن در فهرست جهانی یونسکو قرار دارد.
شی‌آن: شهری با قدمتی بیش از سه هزار سال که معروف‌ترین و دیدنی‌ترین اثر تاریخی آن، ارتش سفالین است. این شهر مرکز فرهنگ و تمدن چین نیز به حساب آمده و از نظر گردشگری شهری بسیار مهم محسوب می‌گردد. قرارگیری در مسیر جاده ابریشم بر اهمیت این پایتخت باستانی چین افزوده است.
یانگ‌ژو: شهری ثروتمند و غنی با قدمت بیش از ۲۵۰۰ ساله در شرق چین که به سبب اقامت مارکوپولو در آن و نیز به سبب تجارت برنج و ابریشم شهرت بسیاری دارد.
سو‌ژو: شهری بزرگ و بسیار زیبا در جنوب شرقی چین که به سبب معماری زیبای خانه‌های کنار رودخانه‌ای، به ونیز شرق نیز معروف است. باغ کلاسیک این شهر در فهرست آثار جهانی یونسکو ثبت گردیده است.
در مناطق مختلف چین، می‌توان از مکان‌های دیگری نیز دیدن کرد:
کوه‌های آهکی: این کوه‌ها در آثار هنری و نقاشی‌های تاریخی چینی بسیار مورد توجه قرار گرفته اند، تا حدی که یکی از نمادهای چین باستان محسوب می‌گردند. مشخصه‌ی اصلی این کوه‌ها، داشتن قله‌های نسبتا گرد و فرسایش طبیعی آنهاست. این کوه‌ها را می‌توانید در گوئی‌لین و گوآنگچی و نیز بسیاری از مناطق مرکزی و غربی استان گوئیژو مشاهده کنید.
معابد:از مهمترین این اماکن میتوان به غار موگائو در استان گانسو، متعلق به قرن چهارم میلادی، سنگ‌نوشته‌های دازو مربوط به قرون هفتم تا دهم میلادی و معبد یونگانگ گروتوئس نزدیک شهر داتونگ در استان شانچی اشاره نمود.
دیوار بزرگ چین: دیواری که در طی زمانی طولانی و توسط امپراتورهای مختلف حاکم بر چین برای محافظت از مرزها ساخته شده است و امروزه از مشخصه‌های اصلی کشور چین به شمار می‌رود.

جمهوری خلق چین دارای ۲۲ استان، ۴ شهر با مدیریت متمرکز و ۵ منطقه خودمختار است که نقاط تاریخی و توریستی بسیاری را در خود جای داده‌اند اما ورود و خروج اتباع خارجی در بسیاری از این مناطق تا سال‌های اخیر ممنوع بوده است.

این کشور وسیع و تاریخی از یک سمت در ساحل دریا قرار گرفته و کوه‌های و بیابان‌های بزرگی هم دارد فلذا برای دیدن تمام آثار تاریخی و مناطق زیبای این کشور روزها و شاید ماه‌ها زمان نیاز باشد. بنابراین داشتن برنامه‌ریزی سفر از قبل و مشخص کردن نقاطی که قصد بازدید از آنها را دارید، یک اصل مهم و ضروری در سفر تفریحی به چین است مگراینکه قصد تجارت داشته باشید و در زمان استراحت خود، سری به مناطق دیدنی و تاریخی کشور بزنید.
بطور کلی چین را می‌توان مقصدی ارزشمند برای هر نوع گردشگری دانست. کوه‌نوردان و شناگران، دوستداران طبیعت زیبای سواحل و کوهستان‌ها، علاقه‌مندان تاریخ و فرهنگ بشری و ... چین را کشور مورد علاقه خود خواهند یافت.

زبان مردم چین

زبان رسمی مردم چین ماندارین استاندارد است. این زبان عمدتا بر اساس گویش پکنی است که در زبان چینی با عنوان پوتونگ خوآ شناخته می شود. زبان ماندارین از دهه ۱۹۵۰ تنها زبانی است که در مدارس چین تدریس می شود، بنابراین بیشتر مردم چین به این زبان صحبت می کنند. بسیاری از نواحی کشور چین خصوصا نواحی جنوبی و جنوب شرقی آن گویش مخصوص به خود را دارند.

پس از ماندارین، بزرگترین گروه زبانی وو می باشد، که بیشتر مردم حوالی شانگهای، ژجیانگ و جنوب جیانگ سو به این زبان صحبت می کنند. پس از وو زبان کانتونی مرسوم است که در بیشتر مناطق گوانگدونگ، هنگ کنگ و ماکائو به این زبان صحبت می شود. زبان دیگر مین می باشد که در مناطق اطراف ژیامن و تایوان به این زبان صحبت می کنند. اکثر چینی ها در زبان محلی خود و زبان ماندارین دو زبانه هستند. بعضی از افراد مسن تر و کم تر تحصیل کرده یا روستاییان ممکن است با گویش محلی خود صحبت کنند. اما این موضوع نه تنها بر روی گردشگران اثر نمی گذارد بلکه می تواند کمکی برای آن ها باشد تا از وجود یک راهنما بهره ببرند که می تواند به زبان محلی صحبت کند.
در حالیکه در بیشتر نواحی چین می توانید به زبان ماندارین استاندارد صحبت کنید، محلی ها همیشه سعی می کنند که در میان صحبت هایشان از اصطلاحات و کلمات محلی استفاده کنند. بنابراین یادگیری چندین اصطلاح ساده برای احوالپرسی به شما کمک خواهد کرد تا با مردم راحت تر آشنا شوید و ارتباط برقرار کنید.در کل، وقتی که به نقطه ای دورافتاده سفر می کنید، دانستن گویش محلی بسیار مفید خواهد بود و به شما کمک بزرگی می کند. اما از آنجایی که کاراکترهای چینی در اکثر مناطق یکسان هستند، داشتن لغتنامه ای که شامل کاراکترهای چینی باشد نیز برای کمک به شما بسیار مفید خواهد بود.

در بیست سال اخیر، دانش آموزان چینی در مقاطع ابتدایی و راهنمایی زبان انگلیسی را به اجبار یاد می گیرند. قبول شدن در آزمون زبان انگلیسی برای گرفتن مدرک لیسانس در دانشگاه- صرفنظر از رشته تحصیلی- نیاز است.

شانگهای، پکن، گوانجو و شنژن، به نسبت مردم دیگر شهرها مهارت بیشتری در زبان انگلیسی دارند. در برخی از شهرها با وجود جاذبه های گردشگری فراوان، به ندرت می توان مردمی را یافت که به زبان انگلیسی صحبت کنند. معمولا کارکنان خطوط هوایی و کسانی که در هتل های بزرگ کار می کنند به زبان انگلیسی صحبت می کنند، هر چند این دسته هم مهارت چندانی در صحبت کردن به زبان انگلیسی ندارند.

زبان رسمی چین «ماندارین استاندارد» است که بخشی از زبان‌های چینی - تبتی محسوب شده و بیشتر در پکن صحبت می‌شود. این زبان از سال ۱۹۵۰ زمان آموزشی چین محسوب شده و بسیاری از مردم با آن آشنایی دارند. بعد از ماندارین، «وو» در شانگهای، ژیجیانگ و جیانگ‌سوی جنوبی و زبان کانتونیز در بیشتر نواحی گوانگ‌داگ تکلم می‌شود.
زبان ترکی اویغور در مناطق غربی و همینطور قرقیزی، قزاق و تبتی از سایر زبان‌های رایج در این کشورند. در مناطق شمالی نیز به سبب نزدیکی با مغولستان، زبان مغولی و در برخی مناطق نزدیک به شبه جزیره کُره، زبان کره‌ای رواج دارد.

خرید در چین

همانطوری که با افزایش قابل توجه درآمدها، طبقه متوسط چین قدرت خرید بیشتری پیدا کرده است، خرید در این کشور به یک سرگرمی تبدیل شده است. طیف گسترده ای از کالا ها با هر میزان بودجه ای در دسترس است.

انتظار نداشته باشید که قیمت همه اجناس در چین ارزان باشد. قیمت کالاهای وارداتی که مارک های معتبری دارند، از قبیل تجهیزات کمپینگ، کوهنوردی، تلفن همراهو وسایل الکترونیکی، وسایل آرایشی، محصولات مراقبت شخصی، لباس ورزشی، پنیر، شکلات، قهوه و شیر خشک معمولا از قیمت اصلی آن ها بیشتر است. بسیاری از گردشگران چینی بعضی از اجناس خود را از هنگ کنگ می خرند.
در بسیاری از مغازه هایی که اجناس برند می فروشند،  مراکز خرید و سوپر مارکت های محله های اعیان نشین چین، قیمت ها دارای مالیات بر ارزش افزوده و مالیات فروش هستند. بنابراین هر چیزی با قیمت تعیین شده آن و حتی گاهی ارزان تر از قیمت اصلی به فروش می رسد. به خصوص زمانی که در قبال خرید خود پول نقد بپردازید. برای اجناسی که اصل نیستند، جای زیادی برای چانه زدن وجود دارد.

اقلام دست ساز در بازارهای چین زیاد به چشم می خورد. بخشی از آن به دلیل سنت های دیرینه این کشور و بخشی نیز به دلیل ارزان بودن این اجناس است. عجله نکنید، با دقت به کیفیت جنسی که می خواهید بخرید نگاه کنید و در مورد آن سوالاتی بپرسید. اما تمام سوالاتتان در مورد قیمت نباشد. بسیاری از گردشگران به دنبال اجناس عتیقه هستند و جستجو در کهنه فروشی ها می تواند سرگرمی جالبی باشد. اکثریت قریب به اتفاق اجناس عتیقه ای که به مشتریان نشان داده می شوند، تقلبی هستند. مهم نیست که این اجناس چقدر متقاعد کننده به نظر می رسند و مهم نیست که فروشنده چه می گوید. هرگز پول زیادی را صرف خرید این اجناس نکنید مگر اینکه مطمئن باشید چه کاری انجام می دهید.

ظروف چینی:  چین با سابقه طولانی در ساخت ظروف چینی، هنوز هم ظروف با کیفیتی تولید می کند. بیشتر گردشگران با سبک مینگ آبی و سفید آشنایی دارند. اما تنوع لعاب ها بسیار بیشتر است. لعاب های تک رنگ واقعا ارزش جستجو کردن دارند. فروشگاه های تخصصی که که نزدیک هتل ها و طبقات بالای فروشگاه ها هستند مکان خوبی برای این اجناس با قیمت ارزان است. مغازه های آنتیک فروشی نیز مکان خوبی برای پیدا کردن این اجناس به صورت تقلبی است، البته اگر بتوانید از دست ِدستفروشانی که سعی می کنند به شما ثابت کنند اجناس آن ها اصل است فرار کنید!
هنر و هنرهای زیبا: صحنه هنر در چین به سه بخش غیر متقابل تقسیم شده است. نخست، آکادمی نقاشی های سنتی است که در نقاشی” کلاسیک”( پرندگان و گل ها، مناظر صخره و آب، و خوشنویسی) تبحر دارند. دوم، صحنه هنری مدرن، شامل رنگ روغن، عکاسی و مجسمه سازی که ارتباط کمی با نوع سابق دارد. صحنه سوم، تناسب نزدیکی با توانایی چین در تولید انبوه دارد. چین به واسطه تولید محصولاتی عالی که با دست روی آن ها نقاشی شده، معروف شده است.
یشم: امروزه دو نوع جدید یشم در چین وجود دارد: یک نوع آن رنگ پریده و تقریبا بدون رنگ است و از سنگ های مختلفی ساخته شده است. نوع دیگر به رنگ سبز است و از میانمار وارد می شود- البته اگر اصل باشد! اولین چیزی که در هنگام خرید یشم باید به آن توجه داشت هزینه ای است که برای آن می پردازید. یشم اصل برمه به رنگ سبز خوش رنگ، بسیار گران است. و یشم سبز رنگ ارزانی که در بازار می بینید، از سنگ مصنوعی یا سنگی طبیعی که به رنگ سبز باشد ساخته شده است. هنگام خرید یشم به کیفیت تراش خوردگی آن با دقت نگاه کنید. دقت کنید که آیا به اندازه کافی صیقلی هست یا آثار ابزار حکاکی روی آن دیده می شود؟ کیفیت سنگ معمولا ارتباط مستقیم با کیفیت تراش خوردگی آن دارد. بنابراین قبل از خرید به اندازه کافی وقت بگذارید و قیمت ها را با هم مقایسه کنید.
فرش: چین مرکز انواع قابل توجهی از فرش است که در قوم های مختلف بافته می شوند. از میان این اقوام می توان به مغول ها، نینگ شیا، تبتی ها و انواع مدرن آن اشاره کرد. بسیاری از گردشگران به دنبال فرش های ابریشمی هستند، گرچه اکثر طرح های فرش های ابریشمی سنتی جدید است که از ناحیه خاورمیانه وارد این کشور شده است و منعکس کننده طرح های چینی نیست. برخی فرش های پشمی بسیار خوبی نیز در چین بافته می شوند. قالی های تبتی در این میان بهترین کیفیت را دارند اما باید به این نکته توجه داشت اغلب فرش هایی که با عنوان تبتی معرفی می شوند، در حقیقت در تبت بافته نشده اند. همانند یشم برای خرید فرش نیز بهتر است که از فروشگاه های معتبر خرید کنید.
مروارید و جواهرات ساخته شده با مروارید: آب های شیرین چین به میزان قابل توجهی مروارید تولید می کنند و این مرواریدها در سراسر بازارهای چین به فروش می رسند. از آنجایی که تولید و استفاده از این مرواریدها در چین بسیار زیاد است، میزان جواهراتی که با مروارید ساخته می شوند بسیار زیاد و مقرون به صرفه است. این مرواریدها در رنگ های متنوع موجود هستند. علاوه بر جواهرات، لوازم آرایشی که با مروارید ساخته می شوند، در این کشور به راحتی در دسترس هستند.
سکه های نقره: انواع مختلفی از سکه های نقره در بازارهای چین با دلیلی قانع کننده به فروش می رسند: در قرن نوزدهم، امپراطوری چین فرمان داد که خارجی ها برای تمامی کالاهای تجاری باید نقره پرداخت کنند. ایلات متحده فقط به این منظور دلارهایی تجاری که از جنس نقره بودند ضرب کرد. کلکسیونرها می توانند دلارهای نقره مکزیکی، امریکایی، هندوچینی فرانسوی، چینی و دیگر کشورها را که متعلق به سال های ۱۹۲۰-۱۸۵۰ هستند را در این کشور بیابند. البته بیشتر سکه هایی که برای فروش گذاشته شده اند تقلبی هستند.

 

غذای چینی

در نظر داشته باشید که در چین از خوردن غذاهای خام یا نیم پز خودداری کنید، چون خوردن این غذاها خصوصا در هوای گرم ممکن است باعث عفونت های انگلی و باکتریایی شود. بنابراین توصیه می شود که در طول فصل تابستان از خوردن غذاهای دریایی و گوشت در خیابان خودداری کنید. به علاوه از خوردن گوشت خام و غذاهای دریایی در تمامی شهرها به جز هنگ کنگ، پکن، شانگهای و دیگر شهرهای بزرگ جدا خودداری کنید.

بسیاری از غذاهای چینی حاوی موادی هستند که بسیاری از افراد ترجیح می دهند آن ها را امتحان نکنند، مثل سگ و مار و گونه های در حال انقراض حیوانات. با این حال، بسیار بعید است که شما این غذاها را به اشتباه سفارش دهید. سگ و مار معمولا در رستوران های خاصی سرو می شوند که معمولا مواد غذایی خود را پنهان نمی کنند. بدیهی است غذاهایی که با گوشت حیوانات در معرض انقراض طبخ می شوند قیمت های نجومی دارند و در لیست منوی عادی آورده نمی شوند.

در کل، برنج غذای عمده مردم نواحی جنوبی و گندم( بیشتر در قالب نودل) غذای عمده مردم نواحی شمالی چین محسوب می شود.
 

 برای کسب اطلاعات بیشتر با مشاوران زانکو تماس بگیرید

پیشنهاد سردبیر زانکو